10 changes envisioned after a solution

The latest research by “Omada Kypros” (Team Cyprus) shows that 40% of the Greek Cypriot community are reserved in expressing their position on a future plan for the solution of the Cyprus problem. These reservations are respected and justified and are mainly due to respondents waiting to see the agreement before they position themselves.

The negotiations for this agreement are currently being intensified and the difficulties faced by both leaders are in the forefront on a daily basis. Today, rumours keep emerging on different scenarios and changes that will follow after an agreement is reached. These rumours are multiplying every day, subject to public statements by the leaders.

It is certain that the solution will bring changes. Changes in governance but also in the way we live. The status quo will no longer exist, 40 years of living this life will change. My generation as well as the younger ones have never lived anything else but the status quo in this island.

But, have we ever wondered what the solution will definitely change? Have we wondered what we lose by keeping the status quo and what we gain by a solution? Simple things. Simple changes that change the way we live our lives for the better. The agreement is not in our hands. We have no way of knowing what it will entail, but I can surely present 10 changes that will occur after a solution. Ten positive changes that we all gain by discontinuing the status quo.

Change #1: No more Turkish army

Having no reason to stay in the island, the Turkish army will leave.

Change #2: Access to villages that are now military camps

No more Turkish army means no more military camps. Villages such as Asha (Pashakoy) that are now used as military camps will be accessible, 41 years later.

Change #3: No more greenline

No more dead ends, no more barrels blocking the road, no more barbed wire and warning signs.

Change #4: Free movement

No more barricades. No more showing passports to visit Kyrenia and Apostolos Andreas.

Change #5: Opening of Varosha

The beautiful coastline of Varosha will be accessible to walk all the way to Derynia.

Change #6: Development

Just the redevelopment of the closed area of Varosha will create job opportunities and attract investments so much needed to Cyprus’ economy.

Change #7: No more migration of Cypriot youth

Development means an economic future for the youth of Cyprus. Greek Cypriots and Turkish Cypriots will not need to migrate to find jobs elsewhere.

Change #8: No more conscription

Young men will have the opportunity to make their own decisions on how to spend the first two years of adulthood.

Change #9: Operation of religious venues

Religious venues will be able to operate without asking permissions or reporting on the people who will be visiting.

Change #10: We will be responsible for our own future.

The stagnation of the Cyprus problem means stagnation of our future. A solution to the problem will return the responsibility of maintaining the peace to us.

These ten positive changes apply to all Cypriots; Greek Cypriots, Turkish Cypriots, Armenians, Maronites and Latins. These changes are reasons to support the negotiations and ask for a successful ending. These ten reasons may become 20, 50 or 100 after the agreement is signed, as long as we are willing to give it a try.

It might therefore be time to change our mentality and see what we lose by living with the status quo and what we gain by a solution.

* Natasha Apostolidou is a Communications specialist, member of “Omada Kypros” (Team Cyprus) and member of the Technical Committee on Humanitarian issues.

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ "Η ΑΝΟΔΟΣ (;) ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ ΚΑΙ Η ΤΥΧΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΟΡΑΜΑΤΟΣ" (24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2014)

Εγώ δεν είμαι πολιτικός, ούτε ακαδημαϊκός. Η δική μου τοποθέτηση εκπροσωπεί την δική μου άποψη - την άποψη μίας επικοινωνιολόγου, γυναίκας, μητέρας, συζύγου, ενεργού πολίτη, μίας ακτιβίστριας…

Η ακροδεξιά στην Κύπρο υπάρχει παντού. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην «οργανωμένη» ακροδεξιά - στο ΕΛΑΜ, τη Χρυσή Αυγή, παλαιότερες οργανώσεις - αναφέρομαι στα ακροδεξιά στοιχεία τα οποία είναι γύρω μας καθημερινά – στα ρατσιστικά, ξενοφοβικά στοιχεία, τα εθνικιστικά στοιχεία. Η ανοχή σε αυτά τα στοιχεία από την κοινωνία, η ευθυνοφοβία και ανευθυνότητα των ιθυνόντων, έχει αναδείξει σήμερα μία οργανωμένη και όχι τόσο περιθωριοποιημένη ακροδεξιά.

Το 2012 είχα την τιμή να συνεργαστώ με ένα Ισραηλινό δημοσιογράφο που δούλευε τότε στο Γερμανικό Δίκτυο Deutche Welle, στην σύνταξη ενός άρθρου για το ρατσισμό στα σπορ, στα πλαίσια ενός προγράμματος του Συμβουλίου της Ευρώπης  –το είχαμε ονομάσει “Generation Hate”. Ο δημοσιογράφος Adi Halfon ήθελε να επικεντρωθούμε στην ομάδα του ΑΠΟΕΛ και τα ρατσιστικά συνθήματα των οπαδών του. Στην έρευνά μας προσεγγίσαμε στελέχη της ομάδας, βετεράνους ποδοσφαιριστές, οπαδούς μεγαλύτερης γενιάς, τους Ultras και αρθρογραφία. Είχα σοκαριστεί με την ανοχή που υπήρξε από όλους στο συγκεκριμένο θέμα. Η ομάδα θεωρούσε ότι δεν έχει την ευθύνη των οπαδών της, η αστυνομία θεωρούσε ότι τα συνθήματα είναι θέμα της ΚΟΠ, γενικώς υπήρχε μία ευθυνοφοβία και ανευθυνότητα η οποία επέτρεπε τη συνέχεια των νεοναζιστικών συνθημάτων στα γήπεδα, στις τηλεοράσεις μας και στους δρόμους.

Αλλά και το σχολείο έχει ευθύνη. Και η ευθύνη δεν σταματάει στις ώρες λειτουργίας του σχολείου ή στην ύλη που διδάσκεται. Το 2008 είχα γράψει για το Λύκειο Αρχ. Μακαρίου ΙΙΙ στη Δασούπολη, το οποίο ήταν πλημυρισμένο από αφίσες και συνθήματα της οργάνωσης ΑΝΕΚ (Άλκιμος Νεολαία Ελλήνων Κύπρου) –μίας οργάνωσης που ισχυρίζεται ότι οι ρίζες της προέρχονται από την ΑΝΕ (τη μαθητική οργάνωση του 1955-1959) και η οποία προωθεί την Ένωση. Η οργάνωση στην ιστοσελίδα της αναφέρει ότι δρα με τοιχοκολλήσεις και γκράφιτι στα σχολεία για προώθηση του Ελληνισμού και της Ένωσης, αφού λέει «μόνο μέσα στα εκπαιδευτικά ιδρύματα μπορούν να περάσουν εύκολα τα μηνύματα στους συμμαθητές μας».

Και αναρωτιέμαι ποιοι εμπλέκονται στην διατήρηση τέτοιων συνθημάτων στο σχολείο; Η διεύθυνση του σχολείου, ο σύνδεσμος γονέων, ο μαθητικός σύλλογος, το Υπουργείο Παιδείας…. Αλλά πως θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την αφαίρεση τέτοιων αφισών αφού το ίδιο το σχολείο προωθεί ακόμη τη μεγάλη ιδέα. Ας μην ξεχνάμε πόση αντίσταση υπήρξε στην πρόταση της Επιτροπής Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης το 2003 για την αναθεώρηση των βιβλίων της ιστορίας. Η αντίσταση προήλθε κυρίως από πολιτικά κόμματα, εκπαιδευτικούς και άλλους φορείς.

Το μωσαϊκό της ανοχής στα ακροδεξιά στοιχεία συμπληρώνεται και από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Τα παραδείγματα εδώ είναι πολλά. Πρωινές εκπομπές, μεσημεριανές εκπομπές, βραδινές εκπομπές. Ενημερωτικές, ψυχαγωγικές, δελτία ειδήσεων. Το 2007 ήμουν μία εκ των διαχειριστών του έργου «Ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης για θέματα προσφύγων». Κατά την υλοποίηση του έργου είχαμε εντοπίσει αδυναμία στην αντίληψή των δημοσιογράφων και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στη διαφορά μεταξύ προσφύγων και μεταναστών και φυσικά στην αρνητική παρουσίασή τους.

Ουσιαστικά όλοι οι «ξένοι» μπαίνουν σε ένα καλάθι, και τις λίγες φορές που δεν παρουσιάζονται ως κλέφτες, παρείσακτοι ή παράνομοι είναι αυτές που συνήθως παρουσιάζονται ως θύματα και ως συγκεκριμένα περιστατικά.

Το πιο τρανταχτό ίσως παράδειγμα της αντιμετώπισης των ΜΜΕ και της κοινωνίας στο θέμα των μεταναστών ήταν ο πρόσφατος θάνατος της 41χρονης άνεργης μητέρας από τη Ρουμανία στη Λάρνακα. Εκεί είδαμε μια ίσως σχιζοφρενική στάση στα ΜΜΕ αφού οι αντιλήψεις είχαν ξαφνικά αλλάξει όσο αφορά το συγκεκριμένο περιστατικό. Ίσως εάν η – διάσημη πλέον - κυρία Μαρία εξέφραζε τα απαράδεκτά της επιχειρήματα στη Χριστιάνα Αριστοτέλους σε άλλη χρονική στιγμή να μην δεχόταν την ίδια αντίδραση (δείτε το βίντεο εδώ).

Η δική μου εκτίμηση είναι ότι η ανοχή σε ακροδεξιά στοιχεία, η ευθυνοφοβία και ανευθυνότητα έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον, ένα γόνιμο έδαφος για την άνοδο της οργανωμένης και άκρως επικίνδυνης ακροδεξιάς στην Κύπρο. Είμαι όμως πεπεισμένη ότι πολλά μπορούν να αλλάξουν εάν αλλάξουμε την εικόνα που έχουμε μπροστά μας, εάν αλλάξουν οι δομές και εφαρμόσουμε ένα περιεκτικό σύστημα. Αυτή τη στιγμή η οθόνες μας και οι ζωές μας κατακλύζονται σε πλειοψηφία από μεσήλικες άντρες σε θέσεις κλειδιά. Αυτή η εικόνα πρέπει να αλλάξει. Πρέπει εμείς όλοι συνειδητά να σκεφτόμαστε πλουραλιστικά.

Η συγκέντρωση σήμερα, είναι μία θαυμάσια πρωτοβουλία – θα μπορούσαν όμως να συμμετέχουν περισσότερες γυναίκες στους ομιλητές. Θα μπορούσαμε ίσως και να έχουμε ένα ή μία μετανάστη να μας δώσει τη δική του/της σκοπιά.

Θα ήθελα να δω λιγότερα στερεότυπα να διδάσκονται στα σχολεία –μπορούν και οι γυναίκες να είναι γιατροί, μπορούν και οι άντρες να είναι νοσοκόμοι. Θα μπορούσαμε να διδάξουμε το έργο του Μαντέλα του Martin Luther King παράλληλα με αυτό του Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Στο κάτω κάτω ήρωας δεν είναι μόνο ο Έλληνας….

Ναι, χρειάζεται να δούμε την πραγματικότητα, και να αντιμετωπίσουμε την ακροδεξιά παντού γύρω μας, στην καθημερινότητά μας. Χρειάζεται να αναθεωρήσουμε τα βιβλία μας, να αλλάξουμε τη ρητορική. Να σκεφτόμαστε πιο πολυπολιτισμικά, να εφαρμόσουμε ποσοστώσεις, να αποδεχτούμε τη διαφορετικότητα σε φύλο, κουλτούρες, σεξουαλικό προσανατολισμό. Χρειάζεται να εκσυγχρονίσουμε τις δομές και την εφαρμογή της νομοθεσίας. Χρειάζεται και εμείς, οι πολίτες να εκφράσουμε τέλος στην ανοχή των ακροδεξιών στοιχείων, να καταγγέλλουμε τις διακρίσεις, να απαιτούμε ισότητα. Έχουμε όλοι ευθύνη.

Θα κλείσω με ένα σύνθημα στον τοίχο που βρήκε ένας φίλος μου χθες στη Φανερωμένη. Με σπαστά Ελληνικά το σύνθημα λέει «Αγαπώ Κύπρο!»

Περιμένοντας τη σιωπή

Θέλω να πάρω αγκαλιά τη μάνα που μετά από 41 χρόνια θάβει τον αγαπημένο της γιο. Θέλω να πάρω αγκαλιά τη γυναίκα που μετά από 52 χρόνια θάβει τον άντρα της. Θέλω να πάρω αγκαλιά όλες τις γυναίκες που ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους, τα χωριά τους - όλες αυτές, που οι θύμησές τους δεν τους αφήνουν να κοιμηθούν τη νύχτα.

Θέλω να τους ψιθυρίσω ότι η καρτερία, ο πόνος, η αϋπνία έχει τελειώσει. Να τους ψιθυρίσω ότι τα παιδιά, τα εγγόνια, οι κόρες τους δεν θα περάσουν αυτά που πέρασαν αυτές. Να ψιθυρίσω να μείνουν δυνατές… γιατί κοντεύουμε… θα τα βρούμε… τα δύσκολα πέρασαν… τώρα χρειάζεται σύνεση…

Θέλω να μιλήσω στους ηγέτες. Να τους μιλήσω για το μέλλον που θέλουν οι γυναίκες για τα παιδιά τους, το μέλλον που πρέπει να διαμορφώσουν για να μπορέσουν αυτές να κοιμηθούν τη νύχτα. Να τους μιλήσω για την ανάγκη όλων να κοιμόμαστε τη νύχτα… να τα βρούμε… να περάσουν τα δύσκολα… να συμφωνήσουν με σύνεση…

Και θέλω να φωνάξω στους μαυροφορεμένους νέους που κουβαλούν συνθήματα και ελληνικές σημαίες και παρελαύνουν στους δρόμους. Να τους φωνάξω να μ’ ακούσουν! Να τους φωνάξω να διαβάσουν την ιστορία μας. Την αλήθεια. Να τους φωνάξω να επιλέξουν ένα μέλλον καλύτερο για όλους…

Μα πάνω απ’ όλα θέλω τη σιωπή. Κοντεύουμε… θα τα βρούμε… τα δύσκολα πέρασαν….η σιωπή έρχεται με την ειρήνη… 

Δεν θέλω άλλο να ψιθυρίζω, να μιλώ ή να φωνάζω. Θέλω μόνο να χαμογελάω και να σωπαίνω. Γιατί  τα βρήκαμε… τα δύσκολα έρχονται… χρειάζεται σύνεση…

40 χρόνια μετά

40 χρόνια μετά και σκέφτομαι πόσο άλλαξε η ζωή μας. Τα χρόνια δεν είναι μόνο αριθμοί. Τα χρόνια είναι στιγμές, είναι μνήμες, γνώση και εμπειρία. 

Μεγάλωσα με τον φόβο. Το φόβο μην αγγίξω άγνωστο αντικείμενο στα χωράφια μήπως είναι βόμβα. Το φόβο των κρότων πυροτεχνημάτων. Το φόβο των σειρήνων κάθε καλοκαίρι. 

Μεγάλωσα σε μισή πατρίδα. Με τις διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια. Το τέρμα Λήδρας με βαρέλια. Την εικόνα του λιμανιού της Κερύνειας και το Δεν Ξεχνώ στην τάξη, στα βιβλία και τα τετράδια. Με τη καθημερινή αναφορά του πόνου και της αδικίας. 

Μεγάλωσα και με το «κάδρο του Μακαρίου» να κρέμεται στον τοίχο κάθε σχολείου και κυβερνητικού κτηρίου, την αναγκαστική επιλογή του ΡΙΚ γιατί απλά δεν υπήρχε άλλος σταθμός, τον εθνικό ύμνο να παίζει μετά από κάθε εκδήλωση – σχολική ή άλλη. Μεγάλωσα με μία μονοδιάστατη άποψη, ιστορία, εμπειρία. 

Και τώρα μεγάλωσα… 

Και ζω την επαφή με την «άλλη πλευρά». Γνωρίζω ανθρώπους που οραματίζονται ένα κοινό μέλλον, μιλάμε, συζητάμε, συνεργαζόμαστε, αντιλαμβανόμαστε. Πόσο αλήθεια διαφορετική θα είναι η ζωή του παιδιού μου, εάν δεν μεγάλωνε σε μισή πατρίδα, χωρίς διαδηλώσεις και συλλαλητήρια, ή βαρέλια να κόβουν το δρόμο του; Πόσο διαφορετική είναι ήδη η ζωή του παιδιού μου αφού έχει επαφή με την «άλλη πλευρά», μπορεί να πάει στο λιμανάκι της Κερύνειας και όχι απλά να το δει σε φωτογραφία; Πόσο διαφορετικά θα ήταν εάν μεγάλωνα δίχως φόβο; 

40 χρόνια μετά και σκέφτομαι… ίσως 40 χρόνια να είναι αρκετά. 

40 years later

40 years later and I’m thinking how our lives have changed. Years are not numbers; they are moments, memories, knowledge and experience.

I grew up in fear. In fear of touching an object in the fields in case it is a bomb. In fear of the sound of fireworks. In fear of the sound of the sirens each summer.

I grew up in half a country. Joined demonstrations and rallies. Barrels blocking the main shopping street, Ledras. The image of Kyrenia’s port and the “Lest not forget” in the classroom, books and notebooks. Hearing everyday about the pain and injustice.

I grew up with “Makarios’” portrait in every school and government building, with having only the state station to watch on TV, the sound of the national anthem closing every event. I grew up in a one-dimensional view, history and experience.

And now I grew up…

And I’m living with the “other side”. I’m meeting people who dream a common future, we talk, argue, collaborate, understand.

Really, how different would my child’s life be if they weren’t growing up in half a country, without demonstrations and rallies, or barrels blocking their way? How different is my child’s life already? Having contact with the “other side”, going to Kyrenia’s port instead of just seeing it on a picture? How different would it really be if I weren’t to grow up in fear?

So, 40 years later and I’m thinking that maybe 40 years was enough…

GENERATION HATE

This article has been written by N. Apostolidou and A.Halfon under the MARS (Media Against Racism in Sport) project funded by the European Union and the Council of Europe.
-----------------

“Eee, ooo, Turks, you will die on Greek soil, eee, ooo, Turks you will die on Greek soil” (APOEL Ultras chant)

APOEL the Greek Cypriot football Club from Nicosia is experiencing this year its biggest success ever in the European Champions League competition. As the club esoteric in European football terms managed to qualify to the second round, it was marked as a Cinderella story.

Nevertheless, this fairytale consists largely of racism, hatred, xenophobia, identity issues and nationalism. APOEL traditionally is linked to the right-winged parties in a conflict struck country where politics and anything you do determines your identity, including the club you support. In Nicosia, you cannot be neutral, either you like right-wing APOEL or left-wing Omonoia, or you are from the Turkish side.

This extremism creates a gap between generations of fans. On the top of the fans’ club building in central Nicosia, there are just two flags; the blue and yellow of APOEL Nicosia and the Greek flag. The building is separated into two different floors. The extremist young supporters located at the lower, semi-basement floor, and the old supporters and veteran players at the upper floor. Entering the upper floor, we encountered a group of 60 year olds playing cards, backgammon and reading the paper and an Asian looking girl serving coffee.

“The meaning of life is one – APOEL is the rule of terror” (APOEL Ultras chant)

“I’m not happy about the fanaticism of the younger generation fans, it is rivalry which is not about sports anymore”, said 70-year old Klitos Demetriades who supports the team for decades. “The extreme fans are like Nazis, that’s the reason why people and families stopped going to the stadium. It’s not just sport anymore, it’s a mixture of identity and politics”. The difference between the lower and upper floor, and of course the generations, is as Demetriades said “the barbarians, and the almost civilized”.

Demetris Chiotis is a veteran player of APOEL who played during the 50s and 60s. “We have to do something against the youth violence, and I don’t think the club can handle it, control must come from the outside. Violence brings violence”, said while playing with his ‘mpegleri‘ – a traditional Greek string with colourful stones used for several purposes, such as breaking up bad habits.

The veterans remembered the days when they would buy their own shoes to play football, when the Cypriot league included Turkish Cypriot and Armenian teams. That was before the war that divided island and communities. Maybe the war they experienced is the reason for their more moderate ideas. Or maybe it is because they lived at a time when the communities were mixed. Whatever the case, both of them told us about their Turkish-Cypriot friends.

“A couple of years ago, APOEL was playing against the Turkish team, Trabzonspor. I took my Turkish-Cypriot friend to the game and arranged VIP seats. I made sure I talked to the other fans about my friend, so that they would not get carried away. However, some fans still chanted about the Turks, calling them dogs. I was so embarrassed”, said Chiotis.

Despite personal friendship, the older fans are still faithful to the old values. “It would be impossible for a Turkish Cypriot to play for APOEL. It is like Glasgow Rangers taking a Catholic player”, Demetriades stated. “There was a case of a foreign APOEL player receiving a better offer from a Turkish club. Our response was that it was ok for him to leave, go anywhere except Turkey”.

“They call us Hooligans, they call us neo-nazis, they are jealous and copying us, but everybody knows that they are scared of us” (APOEL Ultras chant)

Outside the lower floor of the fan club, the graffiti displays the views of the extremists APOEL Ultra fans. The area is full of APOEL graffiti, next to slogans such as “In riots we trust”, “Fair play no more”, “Only APOEL” and the symbol that dominates is the swastika. As soon as we entered the semi-basement converted into an APOEL Ultra’s sports bar we encountered a group of mid 20-year old men cautious of us. They insisted that they would speak anonymously and did not allow us to take any pictures; they even asked for a press identity.

“We don’t have any contact with the gamblers upstairs”, stated the leader of the group, who is also involved in the Ultras organization. The leader sat in the middle, was well shaved and dressed in a buttoned shirt in comparison to his unshaved, hoody dressed friends. “We are coming every day to the club after work, even if there is no match, to meet friends and talk. It’s like we are with our family.” The only case when they don’t go is when there is a game, whether in Cyprus, or overseas. While the European campaign made them proud, APOEL is struggling in the local league. “This year we are just in the fourth place. For a club like APOEL this is unacceptable”, he said arrogantly.

Around 40 people, all young males occupied the Ultras Club. The atmosphere was very masculine, full with testosterone; we could feel the aggressiveness in the air. “There aren’t really any women coming here. Maybe one or two come once a week just to have a coffee. It’s not a place for women.”

“A good Turk, a good Turk, is only a dead Turk” (APOEL Ultras chant)

“We are true to APOEL, our aim is to promote the ideology of the club, in contradiction to the Club management, who are interested in money. For them the club is just a business.” The ideology is, according to him, to promote the message that Cyprus is Greek. “In the match against Porto we wanted to wave a flag which was showing the Cypriot flag inside the Greek flag. The management did not allow us because they would get fined for it.” To emphasise his point he talked about another team APOEL played against, Zenit St. Petersbourg. “The fans of Zenit burned the ‘Turkish Cypriot flag’ when they played against us, and their club allowed them to do so, even if they were fined” he said with envy.

Ethnical pride plays an important role for the Ultras. “The foreign players are just employees. Of course we prefer Greek players but you have to be realistic; without the foreign players we would never have managed to achieve the success we have this year. We wouldn’t even win the Cypriot championship.”

“You are born a Greek, you can never become one, we will shed your blood, you green rabbit. Can you see them, the leftists, I will sew my clothes from their skin” (APOEL Ultras chant)

But the conflict is not only between the Greek and non-Greek, but also between the Greek-Cypriot fans themselves. It is a question of identity; whether you put your Greek identity first, or your Cypriot one. That leads to the big rivalry with the left-winged Omonoia Nicosia.

“The fans of Omonoia are not Greek, they burn the flag of Greece and they wave Turkish Cypriot flags. They think they are Cypriots”, said one of the Ultras. There is a war between the two fan groups, and it doesn’t end just in mutual teasing. “If we need to fight we will fight”, said another Ultra. “It’s only about 100 people from each side that actually fight against each other, but this is expanding”, said the leader. “In fact the younger generation is getting more extreme than us. They don’t socialize with Omonoia fans, not even in school.” The group of men just laughed when we asked how this rivalry of violence can stop; nobody believes it will stop.

The upper floor and lower floor have something in common. The old generation says that the 20-year old Ultras are too extreme, and the Ultras say that the teenagers are even more them, but nobody knows how to stop this escalation. Maybe they will calm down with the years, or maybe the change will come from a surprising angle. Two of the Ultras admitted their girlfriends are Omonoia fans. “I was young and in love, what could I do?”

May you live in interesting times

The Chinese curse that verifies itself more and more as time goes by. Yes, we live in interesting times. We live in times when everything just falls apart...

Greece just keeps falling apart, and sure is sad to watch... Labour rights are falling apart, being weakened by high unemployment. Our interesting times help the rise of extremists and extremities and widen the gap between the elite and the poor.

We also live to see people fighting, demanding, though not with hope, but frustration! Frustration for failing systems, frustration for failing promises, frustration for all the wrong and rights, for they don't matter anymore!

The Chinese curse is here to haunt us, and make us wonder... Will these interesting times come to an end? And if so... which end? Will they to worsen and become more distressing, or become... less-interesting times...

It might just be that we should hope we live through these interesting times...

Τελικά ο ΔΗΣΥ τί λέει για τις δηλώσεις Θεμιστοκλέους;

Πριν από ένα χρόνο περίπου, οι ελεύθερα σκεπτόμενοι πολίτες της Κύπρου αντέδρασαν έντονα με τις δηλώσεις Θεμιστοκλέους για τους ομοφυλόφιλους. Δεν θα επαναλάβω τα απαράδεκτα της δήλωσης αυτής...στόχος μου δεν είναι να επαναλάβω χυδαιότητες, απλά να επισημάνω τα εξής γεγονότα:

Πρώτο γεγονός - Τότε, τον Απρίλιο του 2010, ο ΔΗΣΥ «απάντησε» στη δήλωση με μία πολύ χλιαρή ανακοίνωση (εδώ η ανακοίνωση) που ούτε λίγο ούτε πολύ, άφησε να νοηθεί ότι δεν έχει αντίθετη άποψη για να την αναφέρει (αν είχε αντίθετη άποψη θα την έλεγε!). Η ανακοίνωση του ΔΗΣΥ στόχο είχε να ηρεμήσει τα πνεύματα χωρίς να λαμβάνει συγκεκριμένη θέση –κάτι που δεν πέτυχε, απλά εξόργισε τους πολίτες περισσότερο.

Δεύτερο γεγονός - Ο ΔΗΣΥ "βγάζει" και πάλι τον Θεμιστοκλέους στο ψηφοδέλτιό του για τις επικείμενες εκλογές.

Τώρα, εάν εγώ συμπεράνω ότι ο ΔΗΣΥ στηρίζει αυτή και άλλες απόψεις του συγκεκριμένου βουλευτή, θα είμαι άδικη;

Τελικά τι γίνεται; Για πόσο καιρό θα κρατάμε και τα δυο λουριά (φιλελεύθεροι και συντηρητικοί); Η συμπεριφορά αυτή θα κοστίσει ψήφους, ενώ ταυτόχρονα δικαιώνει την αποχή και την απαξίωση.

Εύγε στον συναγερμό (και σ’ όλους που είναι ερωτευμένοι με την καρέκλα) !

Bloggers need hope

It's been a while since I wrote last. It's been a while for various reasons, reasons we tell ourselves to comfort our bloggers block.

Truth is, it's been a while cause there was no inspiration. There is nothing going on. Our close neighbours are revolting, Japan is falling apart, the "allies" have found a new war, but here... here in this forsaken island, there is nothing going on.

Even though people lose their jobs everyday and racism is growing strong; even though corruption is loudly portrayed and abstention from the elections is a fact... still... there is nothing going on.

There is frustration, repetition, stagnation and pessimism where used to be inspiration, new ideas, progress and hope.

There is nothing going on...

But if you look under the facade, if you look at the basement, things are going on. There's a Buffer zone Blogger weekend at the end of April. I'm hoping it will help us with our bloggers block. I hope it will give some inspiration.

I guess it already did one thing. It made me hope.

Get more info at http://bufferzonebloggers.wordpress.com/

The top 5 of CY wedding nightmares!

Number 5:
Booking a church. Having to listen to the "rules" of the church. The "koumparoi" (best men and maid of honour) should only be Greek Orthodox! There should only be so many years difference between the couple! The couple must be of different sex! If one of the two is not Greek Orthodox, a contract needs to be signed by which the couple will certify that their children will be baptised Greek Orthodox!!!! And then the very “positive” message - what to do when you need a divorce.

Number 4:
Booking a venue. Hell! Hell! Hell! Especially when having to chose only from hotels or wedding venues. There are so few in Nicosia that they are booked 2 years in advance. They take total advantage of the situation. Most of them are rude and they’re charging waaaaaayyy to much!! And there are more rules! Like obliging you to do both the cocktail and wedding dinner at their place.

Number 3:
Hair and makeup. No “packaged” deals! Overcharging!

Number 2:
Catering/Wedding cake/Loukoumia (OK! This might only be MY nightmare). Total ignorance on ALLERGIES!! Not trying to help if you are allergic to something, instead trying to sell you their standardised product as is, by telling total BS!


AND NUMBER 1 !!!
Trying to issue the wedding licence. There are like a million steps.
1. Having the Thalassemia test at Makario hospital. Going for the blood test means at least 2 hours! Need to pay then give the receipt to the registry then wait in line for the blood test, which is taken by THE ONLY PERSON DOING BLOOD TESTS IN THE WHOLE HOSPITAL! The results come by post, but FOR SOME REASON then need to go to the hospital again to get the confirmation letter (WTF?)!! The confirmation letter needs to be issued less than 6 months before the wedding!!! (As if my blood test will change after 6 months).
2. Need to go to your parish to issue a “Freedom certificate” (yeap, to certify you were not married before). If you are a “refugee” (displaced person) you need to go to the parish of your place of origin. (The church recognises the mother’s origin as your origin, whereas the republic recognises only the father’s . Go Figure!). As if it is logical for the church of your place of origin to issue a certificate when you have never lived there. The Freedom certificate should only be issued about 2-3 months before the wedding to be valid!
3. Go to the Archibishopry and issue the wedding license. It is required that apart from the Freedom Certificate, the Birth Certificates and the Confirmation letters from the hospital, a “consensus” contract should be signed. The license can only be done about 2 weeks before the wedding, to be valid!
Totally ridiculous!

Με απογοήτευση…

Με απογοήτευση βλέπω την Ελλάδα να χάνεται… Η «μητέρα πατρίδα» των «ιδεαλιστών» του 1950, η εξωτερική μας πολιτική για τους Παπανδρεϊκούς, η σύμμαχός μας στην Ευρώπη για τους νεότερους. Η Ελλάδα χάνεται… πιέζεται… πτωχεύει…

Με απογοήτευση βλέπω την Ευρώπη να επιβεβαιώνει την έλλειψη ενιαίας πολιτικής… Το χάσμα των συμφερόντων μεταξύ των μελών και την έλλειψη αλληλεγγύης για μικροπολιτικές και εθνικές πιέσεις…

Με απογοήτευση διαπιστώνω και πάλι την αποστασιοποίηση πολιτικών μας από τα norms της σύγχρονης Κυπριακής κοινωνίας…. Οι δηλώσεις Θεμιστοκλέους αποκαλώντας ομοφυλόφιλους ως «λάθη της φύσης», αλλά και η αποσιώπηση του θέματος από τα περισσότερα ΜΜΕ φέρνουν στην επιφάνια ότι η Κύπρος ακόμη κυβερνάται από συντηρητικούς...

Με απογοήτευση αντιλαμβάνομαι ότι ίσως η κοινωνία που θα’ θελα αργεί πολύ ακόμη…

Το ΔΗΣΥ τί λέει για την δήλωση Θεμιστοκλέους;

Σάλος στο διαδίκτυο για τη δήλωση του Α. Θεμιστοκλέους σχετικά με τους ομοφυλόφιλους. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι ο "κύριος" αυτός είναι βουλευτής του ΔΗΣΥ και εγώ αναρωτιέμαι τί λέει ο ΔΗΣΥ για αυτή τη δήλωση;

Μέχρι τώρα τίποτα! Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι ένα από τα μεγαλύτερα κόμματα της Κύπρου υιοθετεί και στηρίζει αυτή την άποψη ή ότι δεν έχουν άποψη ή μάλλον, δεν έχουν ΑΝΤΙΘΕΤΗ άποψη και έτσι δεν νιώθουν την ανάγκη να την εκφράσουν.

Η αδυναμία του ΔΗΣΥ να ανταποκριθεί στην κατακραυγή του κόσμου για το θέμα πρέπει να δημιουργεί προβληματισμό στον καθένα μας. Η στήριξη της δήλωσης αυτής μέσω της σιωπής, φανερώνει ένα ιδιαίτερα συντηρητικό κόμμα το οποίο δέχεται στους κόλπους του άτομα τέτοιων απόψεων.

Ο ΔΗΣΥ φανερώνει το πραγματικό του πρόσωπο...

200 νεαροί τα έσπασαν στη Λεμεσό… Ακούει κανείς;

Είναι πασίγνωστο ότι η δημοσιογραφία στην Κύπρο δεν ακολουθεί τους κανόνες της ισορροπημένης είδησης, και της αποτύπωσης όλων των απόψεων στο θέμα. Οι σημερινές ειδήσεις όμως, ήταν οι χειρότερες που έχω δει εδώ και καιρό.

Μιλάω για τα επεισόδια στη Λεμεσό από 200 νεαρούς με αποτέλεσμα τον τραυματισμό αστυνομικών και πυροσβεστών και τη δημιουργία υλικών ζημιών. Μία είδηση που τα κανάλια κάλυψαν λες και οι νεαροί ούτε λίγο ούτε πολύ ήταν «δαιμονισμένοι». Γιατί πραγματικά πρέπει να ήταν «δαιμονισμένοι» οι νεαροί αφού κανένα κανάλι δεν έκανε τον κόπο να ρωτήσει ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ οι νέοι αυτοί κατέληξαν να κάψουν όλη τη περιοχή και να επιτεθούν στους αστυνομικούς.

Βλέπεις, στην Κύπρο οι νέοι δεν έχουν λόγο να κάνουν κάτι. Οι νέοι είναι «ανεγκέφαλοι» και στόχο άλλο δεν έχουν από το να προκαλούν προβλήματα… Τα κανάλια λοιπόν, έχοντας ως δεδομένο αυτό, δεν σκέφτηκαν να ζητήσουν από άτομο κάτω των 70 χρονών να σχολιάσει το γεγονός, ενώ επίσης δεν έδωσαν καμία προϊστορία όσο αφορά παλαιότερα γεγονότα στην περιοχή… Η ΤΕΛΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ!!!

Γιατί εγώ, μία απλή πολίτης είμαι, και ανκαι «ανεγκέφαλη» νεαρή, πιστεύω ότι κάποιος λόγος θα υπήρχε για την οργάνωση μίας τέτοιας απαράδεκτης μεν, αλλά και ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΗΣ πράξης. Και ερωτώ…

Τι συμβαίνει στην περιοχή;

Υπάρχουν συχνά συμπλοκές αστυνομίας-νεαρών εκεί;

Υπάρχουν άλλα προβλήματα που επηρεάζουν τους «νεαρούς» της περιοχής (εκπαιδευτικά προβλήματα, ανεργία, ναρκωτικά ή κάτι άλλο);

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΔΟΣΗ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ ΣΤΑ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΠΟ ΑΡΜΟΔΙΟΥΣ;

Πού είναι οι κομματικές νεολαίες; Πού είναι οι μη-κυβερνητικές οργανώσεις;

Δεν υπάρχει κανείς που να υπερασπίσει αυτά τα παιδιά; Να προτείνει λύσεις;
Να εκφράσει την άποψή τους;

Έλεος…. Ακούει κανείς;

Αφιερωμένο στους bloggers που διαγράφηκαν και σε αυτούς που τους διέγραψαν

Στην Κύπρο έχουμε την τάση να απορρίπτουμε ό,τι διαφωνούμε. Σε σημείο μάλιστα που να πείθουμε τους εαυτούς μας ότι η απόρριψή μας, η διαγραφή του διαφορετικού από το πεδίο, είναι ορθή και πρέπει να στηρίζεται από όλη την κοινωνία.

Ένα από τα προβλήματα αυτής της αντίληψης είναι ότι αγνοεί τελείως το ότι το διαφορετικό επίσης μπορεί να έχει στήριξη. Με αυτό τον τρόπο η απόρριψη του διαφορετικού απορρίπτει ουσιαστικά ένα μέρος της κοινωνίας, όσο μικρό ή μεγάλο κι’ αν είναι.

Αν μάλιστα η απόρριψη προέρχεται από ένα άτομο με κάποια εξουσία τότε υπάρχει ο κίνδυνος της απολυταρχίας, του διπολισμού και διχασμού.
Διαφωνία μπορεί να υπάρχει χωρίς να συμβιβάζουμε τις δικές μας θέσεις. Αυτή είναι η γλύκα της πολυφωνίας, της ελευθερίας της έκφρασης και σκέψεις, της δημοκρατίας και της δημιουργίας.

Πρέπει να μάθουμε επιτέλους στην Κύπρο να συνυπάρχουμε με διαφορετικές απόψεις και τρόπους ζωής, στοχεύοντας στη δημιουργία και την εξέλιξη. Αν δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό στον πιο ελεύθερο «χώρο» που έχουμε, το Internet, τότε έχουμε αποτύχει. Όλοι μας!

Yes, he's even won the Nobel for Peace!

One day we will be speaking to our grandchildren about Barack Obama. During this era of stagnation and passiveness, one man (or the icon of it) has managed to capture engagement from most of the global population. People became hopeful, and even believed. For that he is a remarkable man - a man with courage.

There is a controversy about his leadership though. Today he won the Nobel Prize for Peace Award and the debate has begun.

I, like many others, was disappointed by this decision. Barack Obama winning a Nobel for Peace? Has he brought peace anywhere? Has he stopped any 'wars'? He has spoken of peace in his very inspiring speeches but what has he done?

This could be because peace is a word with many interpretations. Barack Obama has brought peace in the sense of uniting people to a dream. Whether this united people acted on this, however, is another matter.

Some people regard the Nobel Committee's move as a way of showing support for Barack Obama to continue his path. A good friend of mine at fb put it very wisely "A better world requires that we stand firmly and united behind the man who has put it on the agenda" (Nice one Erik).

However, the Nobel Prize is an extremely prestigious award of the highest possible standard of excellence. It is top of its class, there is nothing further. It is awarded to people who have proved their theories right and thus have changed the world. Barack Obama might have done the opposite, but will it last without proof? It would be very disappointing if the highest we can get is the hope for peace.

Για ποιές άλλες εποχές ακριβώς μιλάνε;

Συνελήφθησαν δύο άτομα, ένας 17χρονος και ένας 18χρονος, για τις ύβρεις που εξέφρασαν κατά του Προέδρου της Δημοκρατίας... Και άρχισαν οι χαρακτηρισμοί "Απαράδεκτη πράξη" -συμφωνώ. "Καταδικαστέα" -η πράξη σίγουρα. "Θυμίζει άλλες εποχές"-Για ποιές άλλες εποχές μιλάνε;

Πως περιμένουν οι αρμόδιοι από τους 17χρονους και 18χρονους να αναγνωρίζουν την σοβαρότητα μίας τέτοιας πράξης; Γεννημένοι το 1981, 1982, κάπου εκεί, μεγαλωμένοι σε μία οικογένεια που ίσως η τραγική ιστορία των Κυπρίων δεν συζητήθηκε ποτέ -ή συζητήθηκε μονοπλεύρώς, φοιτώντας σε σχολείο όπου η πραγματικότητα των "άλλων εποχών" ποτέ δεν τους διδάχτηκε... Πως να αντιληφθούν τις "άλλες εποχές";

Το σχολείο μαθαίνει ότι το πραξικόπημα ήταν της Χούντας, ότι έφερε την εισβολή και γιαυτό καταδικάζεται και ότι ο λαός της Κύπρου ήταν ενωμένος και ομόφωνος. Μετά από χρόνια ίσως μάθουν και αυτοί, όπως και εγώ, ότι τελικά στο πραξικόπημα είχε και "δικούς μας" (17χρονους και 18χρονους). Ίσως καταλάβουν ότι το πραξικόπημα πρέπει να είναι καταδικαστέο επίσης για την προσβολή του ενάντια στο θεσμό της δημοκρατίας. Ίσως ακούσουν για τον "διωγμό" των αριστερών. Γεννημένοι το 1981, 1982, κάπου εκεί, δεν έζησαν ούτε και έμαθαν για τις "άλλες εποχές".

Τέτοια περιστατικά πιστεύω ότι πρέπει να μας ενθαρρύνουν να δικδικούμε να μάθουμε την αλήθεια -για το καλό όλων των 17χρονων και 18χρονων, που η άγνοιά τους, τους κάνει ευάλωτους.

Ημέρα πένθους για τον πλανήτη: MJ RIP

Διάφορα θέματα προετοίμαζα για σήμερα: την επίσκεψη Μπαρόζο, την απόφαση Πανεπιστημίου Κύπρου, και την αντίδραση της ΟΕΛΜΕΚ. Αλλά αυτά φαίνονται κάπως ασήμαντα μπροστά στη μεγάλη είδηση που πάγωσε τον πλανήτη: το θάνατο του Michael Jackson.

Καινοτόμος, show-man, ο καλύτερος χορευτής όλων των εποχών, "διεστραμμένος", χαμένος, θλιμμένος. Ο MJ έζησε μία ζωή που έχω την εντύπωση δεν ήταν ακριβώς δική του. Σίγουρα ένας πολύ χαμένος άνθρωπος που μοιάζει να μην έχει ηρεμίσει ποτέ. Φυσικά τόση φήμη, τόσος πλούτος, τόση πίεση από τόσο νεαρή ηλικία δεν μπορούν παρά να αφήσουν δαίμονες στη ψυχή ενός ανθρώπου.

Μεγάλωσα με τη μουσική του, και έστω και αν όλοι σήμερα μιλάνε για τη δουλειά του της δεκαετίας του '80, εγώ πιστεύω τα καλύτερα καλλιτεχνικά έργα του ήταν κατά τη δεκαετία του '90. Πάντως καθ'όλη τη καριέρα του υπήρξε πρωτοστάτης σε είδη μουσικής και χορογραφίας, όπως επίσης και απίστευτα επικοινωνιακός με το κοινό του.

Michael Jackson, σε ευχαριστούμε... RIP

Σαν μία πραγματική Μεσογειακή γυναίκα η Λευκωσία...

Σαν όλες τις Μεσογειακές γυναίκες, έτσι και η Λευκωσία σε καίει με το καψόνι της την ημέρα, και τη νύχτα σε γλυκαίνει.

Είχα μία πανέμορφη βραδυά απόψε στο Aglanjia Jazz Festival. Εκεί στην πετρόκτιστη πλατεία της Αγλαντζιάς, στο όμορφο αερούδι της Λευκωσίας, άκουσα "μουσικές εξαίσιες και φωνές". Καλή παρέα, μπυρίτσα κάπως παγωμένη, απλός κόσμος (alternative και καλά) και πανέμορφη ατμόσφαιρα.

Εκεί, στην πλατεία της Αγλαντζιάς, επιβεβαίωσα γιατί αγαπώ τόσο τη Λευκωσία. Η πρωτεύουσα με τα πολλαπλά της πρόσωπα: αυτό της Στασικράτους και αυτό της Ονασαγόρου, το πρόσωπο του επιχειρηματία και αυτό του παλιού Λευκωσιάτη που κάθετε στα στενοσόκακα της παλιάς πόλης το απόγευμα, να γευτεί λίγη δροσιά.

Σαν γυναίκα μου μοιάζει. Κυκλοθυμική, με άγχος, με μποτιλιάρισμα και κάψα, να μετατρέπεται το βραδάκι σε γλυκιά, όμορφη με άνετο κόσμο.

Αν δεν πήγατε σήμερα στο jazz festival, πρέπει οπωσδήποτε να πάtε αύριο.... Αξίζει τον κόπο...

Εμείς πότε θα φτάξουμε ένα μουσείο?

Τί απίθανο μουσείο το Μουσείο της Ακρόπολης. Για να είμαι ειλικρινής, τώρα αντιλαμβάνομαι τι πάει να πει Παρθενώνας. Μέχρι σήμερα δεν είχα αντιληφθεί την μεγαλοπρέπεια της τέχνης και τεχνικής του.

Τοποθετημένο ακριβώς κάτω από τον Παρθενώνα, το μοντέρνου ρυθμού μουσείο αναδεικνύει τολμηρά την Αθήνα του σήμερα χωρίς να κομπλάρει στη θέα της Αθήνας του χθες.

Φυσικά, τα εκγαίνια ήταν τόσο μεγαλοπρεπή όσο σχεδόν και τα εκθέματα. Έδωσαν ευτυχώς και την ευκαιρεία στον τηλεθεατή να πάρει μία γεύση από το μουσείο, και με ξενάγηση. Μία διαδρομή σε αυτό το παραμύθι τέχνης, τεχνικής και ιστορίας.

Οι δε πολιτικοί έδειχναν ιδιαίτερα αφοσιωμένοι στη ξενάγηση, ενώ ο θαυμαστμός τους στα εκθέματα ήταν ξεκάθαρος. Ο Barroso ακολουθούσε με προσοχή μέχρι και στον πρώτο όροφο, όπου πλέον υπήρχε μία έντονη, ξεκάθαρη και ευγενική διεκδίκηση των Ελγινίων. Εκεί τον χάσαμε λίγο από το πλάνο.

Αυτό το μουσείο αποτελεί ένα τοπογραφικό μνημείο για την πόλη, και ένα πολιτικό μήνυμα για την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Περισσότερο απ'όλα όμως αποτελεί ένα δυνατό επιχείρημα για διεκδίκηση αυτών που ανήκουν εκεί, στο χώρο τους.

Οι Έλληνες έχουν καταλάβει ότι η απεικόνιση της πραγματικότητας αποτελεί πάντα το δυνατότερο μήνυμα. Αναρωτιέμαι οι δικοί μας πότε θα το καταλάβουν.

Κάθομαι στην κουζίνα γιατί εδώ φυσά, ακούω Paul van dyk όπως κάθε Σάββατο, τρώω πεπόνι με χαλούμι (δεν είχα καρπούζι) και bloggaro...

Μπόνο

Σκυλάκι, αρσενικό, 20 μηνών, ράτσας τερριέρ (για την ακρίβεια 2-3 ράτσες, αλλά αυτή υπερτερεί), άσπρο, με καφέ βούλες στο τρίχωμά του, καφέ αυτιά, μαύρες βούλες στο πρόσωπο και ακούει στο όνομα Μπόνο.

Άτακτο, ζωηρό, πιστό, ναζιάρικο, αρκετά υπάκουο και παραχαϊδεμένο. Πανέξυπνο.

Ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν βόλτα στο πάρκο με άλλα σκυλάκια (η μόνη στιγμή χωρίς λουρί εκτός σπιτιού), παιγνίδι με τη μπάλα, το fetch ή το toy, ξάπλα στον καναπέ, την πολυθρόνα, ή τώρα τις ζέστες αγαπημένη ξάπλα: το πάτωμα.

Ο Μπόνο ζει μαζί μας εδώ και 17 μήνες. Από τότε που βρέθηκε από μία φίλη παρατημένο, πεινασμένο και ταλαιπωρημένο. Ευτυχώς που τον βρήκε.